Priestertekort kunstmatig

Uit Nummer 53 van maart 2001

De seminaries van de bisdommen Atlanta en Lincoln

Als de televisie en de kranten en de tijdschriften heden de dominerende, totaal verwereldlijke en on-christelijke, ja, anti-christelijke, cultuur vertegenwoordigen en bevorderen, waar is dan de ware christelijke cultuur nog te vinden ? "In seminaries zoals het onze", zo zegt de directeur, verantwoordelijk voor de roepingen, van het seminarie van het Aartsbisdom Atlanta, Georgia, in de Verenigde Staten. "Toen ik hier 11 jaar geleden aankwam, studeerden er 7 mannen voor het priesterschap. Nu zijn het er 58 ! Bovendien zijn er nog 80 gehuwde mannen, die zich voorbereiden op hun wijding tot permanent diaken."

Steeds meer stemmen laten horen, dat in heel wat gevallen het zg. priestertekort kunstmatig is, ja, opzettelijk is veroorzaakt, om de Kerk verder te protestantiseren en modernistisch te maken. Een andere Amerikaanse priester, werkzaam in de roepingenpastoraal zegt, dat overal waar het Evangelie waarlijk wordt gepreekt, hij roepingen ziet ontstaan. Meer en meer jonge mensen zien in, dat de secularisatie (verwereldlijking) geleid heeft tot lege dozen en holle vaten zonder bevredigende inhoud ! En waar ziet men die roepingen dan ? Daar waar de plaatselijke bisschop orthodox is, dat is trouw is aan de overgeleverde leer en gebruiken ! Dat geldt bijvoorbeeld voor de aartsbisschop van Atlanta, en ook voor de bisschop van de stad Lincoln in de staat Nebraska.

Dit laatste bisdom Lincoln staat jaar in jaar uit bovenaan de lijst van het aantal roepingen per 1000 katholieken in de Amerikaanse bisdommen. Het bisdom Lincoln telt maar 80.000 katholieken. Toch heeft de bisschop 31 priesterstudenten in zijn seminarie. "Het is een gezond stel kerels, actief en vol energie, zowel intellectueel als lichamelijk", zo zegt de rector. Waarom lieten zij zich inschrijven ? "Wegens hun liefde voor de Kerk, en het voorbeeld gegeven door de Paus en door hun eigen bisschop." Deze bisschop telt als een der meest traditionele bisschoppen van de Verenigde Staten. Daartegenover staat, dat daar waar in de V. S. de progressieve theologie de boventoon voert, niemand priester wil worden. Nu in Nederland en België kan men daar óók van meespreken in de bisdommen Breda, Groningen, Utrecht, Antwerpen en Mechelen-Brussel bijvoorbeeld.

Waarom gebrek aan roepingen ?

Toch sterven er in de V. S. jaarlijks meer priesters dan er worden gewijd. Ongeveer 2300 van de 19.000 parochies hebben geen eigen pastoor meer. In 1995 schreef de aartsbisschop van de stad Omaha in de eigen diocesane krant, dat het priestertekort kunstmatig is en met opzet wordt bewerkstelligd. "Het lijkt mij toe, dat de roepingencrisis over ons is gekomen, en wordt bestendigd, door mensen, die de agenda van de Kerk willen veranderen. Dat zijn de mensen, die orthodoxe candidaten niet steunen omdat zij - die candidaten - trouw willen zijn, en blijven, aan de leringen van het magistérium [het leergezag] van de Paus en de [trouwe] bisschoppen, en er zijn mensen, die opzettelijk geschikte candidaten afraden om priester te worden."

Neem als voorbeeld het bisdom Detroit, met 1,4 miljoen katholieken een van de grootste bisdommen van de V. S. Dit jaar zullen er slechts twee (2 !) mannen tot priester worden gewijd, en 'met welk geloof' kan men zich met recht afvragen. Dit wordt geheel geweten aan de progressieve theologie en praktijken van de laatste aartsbisschoppen, die natuurlijk in de loop der tijd ook een modernistische staf hebben gekregen. En hoe progressief zullen de professoren van het seminarie wel niet zijn. Zou de toestand in Detroit vergelijkbaar zijn met die in Lincoln dan zouden er nu meerdere honderden priesterstudenten moeten zijn. Maar in het seminarie van Detroit was het - volgens het verslag van een oud-seminarist - niet geoorloofd om meer dan 15 minuten per dag te bidden, en, nog erger, het Rozenhoedje bidden, terwijl men in de gang op en neer liep, werd bewust verboden. Men maakte in dat seminarie ook bezwaar tegen het Bijbelse taalgebruik van Jezus, want dat was niet 'inclusief'.

Van belang is, dat al die strevingen en stromingen, die in de katholieke Kerk, maar evenzeer bij de protestanten, progressief (vooruitstrevend) leken, totaal buiten het interesseveld van hedendaagse jongeren blijken te liggen. Hoeveel jongeren waren er niet bij de bijeenkomsten met de Paus te Rome, waar hij - Onze Heilige Vader - hen het ware geloof en de echte goede zeden voorhield ? De bijeenkomsten van de ultra-progressieve Nederlandse Acht-Mei-Beweging daarentegen worden gekenmerkt door slechts hoofden met grijze haren. Hoe komt het dat men bij de Missen van de priorijen van de Broederschap van Sint Pius X en van Sint Petrus zo veel jongeren telt ? Waarom zijn er overal ter wereld zo veel jongeren, die de oude traditionele Heilige Mis bijwonen ? Slechts het authentieke christendom trekt de jongeren aan.

Dynamische orthodoxie

Dit alles is waar voor de Verenigde Staten, maar evenzeer voor Europa, waar de secularisatie veel harder heeft toegeslagen dan in de V. S. Overal waar men een zg. dynamische orthodoxie aanhoudt en preekt, daar stromen de kerken vol. De dynamische orthodoxie wordt niet gedragen door een nostalgisch verlangen naar het verleden, omvat geen bevroren toestand vol droevig terugblikken hoe het allemaal eertijds was, neen, het betreft een vaststaan in eeuwige waarheden en gebruiken, en de wens, die tegenwoordig te stellen in de hedendaagse geseculariseerde wereld; het betreft een ware katholieke tegencultuur, die het opneemt tegen de verwording van onze dagen.

Ook de protestante kerken ontkomen niet aan deze zwaai terug naar hun vorm van orthodoxie. Ook daar werkt de Heilige Geest aan een vernieuwing zonder weerga. In Engeland bijvoorbeeld zijn er voorbeelden van bloeiende gemeentes van de evangelische en de Anglo-katholieke takken van de protestante kerken. In Berlijn, misschien wel de meest atheïstische stad van Europa, ziet men in sommige streng Lutherse kerken, die veel waarde hechten aan hun eigen liturgische en confessionele tradities, een jaarlijkse groei van 30 %. Later, na de Grote Waarschuwing, zullen al die protestante groepen ware katholieken worden.

In de V. S. manifesteert de zucht naar theologische orthodoxie zich niet slechts door roepingen in een diocesaan kader, ook de kloosters, die een authentiek monastiek leven leiden, kennen talrijke roepingen. Een bekend voorbeeld daarvan is de Broederschap van Sint Jan (Society of Saint John), die op een groot domein in een verlaten streek in Pennsylvania een geheel katholiek stadje met kloosters, huizen, scholen, en wat niet al, uit de grond stampt. En dan is er de nieuwe monastieke vestiging in de V. S., in Oklahoma, een stichting van de abdij van Fontgombault in Midden-Frankrijk, die veel roepingen heeft. Daartegenover staan bijvoorbeeld de Jezuïeten, dezerdagen een van de allermodernste en progressiefste ordes, waarvan het aantal leden sterk daalt. En, zo zou een bekende Amerikaanse Jezuïet uit Californië, die anoniem wenst te blijven, hebben gezegd: "Bovendien houdt AIDS erg huis onder onze broeders." In de Lage Landen is de toestand van de Jezuïe-tenorde evenmin florissant te noemen.

Strenge orders zoals de Carmelieten handhaven zich niet alleen, soms trekken zij meer potentiële novicen aan, dan zij kunnen herbergen, in de V. S. en elders. In New York, toch wel bekend als de meest wereldse stad van de ganse aarde, leeft en werkt een groep monniken en zusters genaamd Franciscan Friars of Renewal, dat is Franciscaanse Minderbroeders van de Hernieuwing. Men noemt hen wel de Amerikaanse Moeder Theresia's. Zij houden zich strict aan de traditionele geloften van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid, en zij werken vooral in de Bronx, een grote achterstandswijk vol verschoppelingen en armen in deze welhaast rijkste stad van de wereld. Veertien jaar geleden werd deze orde opgericht en heden telt zij al 70 priesters en broeders, toegekomen van over de gehele wereld. De pas gestichte nieuwe tak van zusters telt al weer 10 leden. De gemiddelde leeftijd van de leden is even hoog als die van de seminaristen van de bisdommen Lincoln en Atlanta: 26 jaar !!! En dat, zo zegt men bij de orde met een grijns, is kunstmatig hoog, want pater-stichter is al 65 jaar en hij drijft het gemiddelde op ! Wie sprak er over gebrek aan edelmoedigheid bij de jeugd van tegenwoordig. Biedt ze iets goeds, biedt ze authentiek christendom, en zij zullen komen !