Herbronning van de eredienst

Herbronning van de Eredienst

1. Zó luidt de titel van een recent dubbelnummer van het bekendetijdschrift Communio, Internationaal Katholiek Tijdschrift. Het betrefthet nummer 5-6 van jaargang 28, october-december 2003, vanCommunio. Dit bijzondere nummer is tevens een speciale editie van deAnalecta Bisdom Groningen, Analecta Bisdom Haarlem, AnalectaBisdom van 's-Hertogenbosch, Analecta van het bisdom Roermond, envan de Vereniging voor Latijnse Liturgie. Hè, hè, dat was een mondvol !De argeloze lezer moet wel denken, dat als er zo veel deftige organisatiesachter staan, het wel in alle (geloofs)opzichten een perfect werkje moetzijn.

2. Nu, dat is het niet ! Met name waar het de geloofsuitgangspuntenbetreft is er heel wat kritiek mogelijk. Het gaat dan vooral over dealgemene beginselen bij de herbronning van de liturgievernieuwing.Verderop, waar het boekje spreekt over liturgische Bijbelvertalingen, enover liturgische gezangen in de volkstaal en over de volksvroomheid,bevat het waardevolle gedeelten. Over het herstel en de bevordering vanhet Gregoriaans, de kerkzang bij uitstek, lazen wij echter niets. En overde terugkeer naar oude kerkelijke liturgische gebruiken, zoals detongcommunie, het knielen, en de stilte - waar de hemelse boodschappentelkens op aandringen - lazen wij niets.

3. De eerste alinea van het Voorwoord van het boek bevat al direct eenaantal impliciete onwaarheden en een reusachtige ketterij, en ontneemtde geloofsbewuste lezer dan ook direct elk vertrouwen in de verdereinhoud van het werk. Er staat: Begin citaat. "... Tweede VaticaansConcilie ... Constitutie Sacrosánctum Concílium over de liturgie ... Dezeconstitutie bracht een vernieuwing van de liturgie tot stand die leidde totgrote wijzigingen in de eredienst van de katholieke Kerk. De liturgie werdprimair als viering van het Paasmysterie van Christus beschouwd: ditgebeurt zowel in de viering van de sacramenten als in de sacramentalia."Einde citaat.

4. De feiten: De werkelijke liturgische veranderingen, na 40 jaarterugkijkend, zijn vele malen groter geweest, en waren veel ingrijpender,dan het Concilie [1963-1965] het heeft gewild en bedoeld. Er is beslistgeen sprake van enige gewenste vernieuwingen van de destijds bestaandeliturgie, zoals het Concilie wilde en bedoelde. Het ging allemaal veel enveel verder dan het Concilie wenste. Daarom is het voortdurende gebruikvan de termen 'vernieuwing' en 'vernieuwde liturgie' gewoon vals. Er isin feite een totaal nieuwe liturgie ingevoerd, welke slechts de naam enenige schematische trekken van de oude liturgie heeft behouden. Wespreken hier over de officiële vormen van de liturgie, zoals neergelegd inde Latijnse boeken van het Vaticaan.

5. Het is een grote ketterij te zeggen, dat de (mis)liturgie primair alsde viering van het Paasmysterie van Christus wordt beschouwd. Dezeketterij doet welhaast overal opgeld, zoals wij boven ook al zagen.

De Romeinse Catechismus

6. De Catechismus van het Concilie van Trente, uit het Latijn vertaalddoor F. Vermuyten, pr., en uitgegeven door Dessain te Mechelen in 1935,met een aanbeveling van kardinaal Van Roey, geeft geheel andereinzichten weer. De bedoelde Catechismus wordt ook de RomeinseCatechismus genoemd, en zij werd samengesteld in 1563-1566 inopdracht van het Concilie van Trente, zij werd aanbevolen door deHeilige Paus Pius V, en zij was bestemd voor de pastoors van deparochies over de ganse aarde.

7. De Pausen van de daaropvolgende eeuwen hebben deze Catechismusvan de Heilige Pius V, zoals zij ook al werd genoemd, herhaaldelijk enmet nadruk aanbevolen. Maar, nà het Tweede Vaticaans Concilie was hetin 1965 plotseling gedaan er mede, en was het: weg er mee ! Niemandspreekt er tegenwoordig nog over, behalve een enkele trouwe katholiek.

8. De Romeinse catechismus geeft in mooie en duidelijke bewoordingenuitleg over de Mis en noemt de Eucharistie het Offer van het NieuweVerbond (nr IV.69). "Wij belijden, wij moeten belijden, dat de offerande,die in de Mis voltrokken wordt, volstrekt dezelfde is als diegene, die ophet kruis opgedragen werd, evenals het ook één en hetzelfde slachtofferis, Christus onze Heer, die zichzelf op het altaar van het kruis slechtséénmaal bloedig opgeofferd heeft. Het bloedig en het onbloedig offer zijngeen twee offers, doch slechts één; en de offerande van dat offer wordtdagelijks hernieuwd in de Heilige Eucharistie." (Nr IV.76.)

9. Verder staat er in de Romeinse catechismus nog het volgende: "... hetHoogheilig Sacrificie van de Mis is niet alleen een lof- en dankoffer, enook niet alleen een gedachtenis van de offerande, die op het Kruis werdopgedragen: Het is ook werkelijk een zoenoffer, waardoor wij met Godverzoend worden, en Zijn gunst verdienen." (Nr IV.78.) Dus de Misslechts 'een gedenken noemen' is vals !

10. Wel, het zal wel duidelijk zijn, dat de redactie van Communio debestendige katholieke, onfeilbare, lijn van het Concilie van Trente geheelheeft verlaten. De mede-uitgevers van het dubbelnummer vanCommunio, zijnde de Analecta's van de vier genoemde bisdommen en deVereniging voor Latijnse Liturgie, lijken geen moeite te hebben met debedoelde ketterse uitspraak. Maar mogelijk is het bedoelde Voorwoordzonder de mede-uitgevers ontstaan.